Hieronder kan het verslag gelezen worden:

Geplaatst op: 15-05-2010
Verslag 61 Marmaris mei 2010

De tijd die we in Fethiye doorgebracht hebben was erg leuk. Bij aankomst was het wel regenachtig en somber. Zelfs een onweersbui kregen we over ons heen. Dit was echter de dag van aankomst, de volgende dagen was het weer zonnig, alleen in de middag kregen we soms wat wind op de ankerplek. We keken er wel van op dat het plaatsje, nadat wij hier voor het laatst in 2006 waren, zo erg gemoderniseerd is. Nieuwe gebouwen en winkeltjes, grote supermarkten zoals de Migros en Carrefour en de uitgebreide haven. Er liggen veel grote boten en de haven is uiteraard van alle gemakken voorzien. Wij zijn de haven niet ingegaan met de boot want de prijs van rond de 45 Euro p.d. vonden we aan de hoge kant. We hebben er ook niet onze bijboot aan de zijsteiger gelegen, ze vroegen daar 10 Euro p.d. voor om er op te letten. Wij gingen met de Orca naar de steiger van het Yacht Hotel. Dit hotel is verkocht en krijgt een nieuwe eigenaar en men is volop aan het schilderen. De bij behorende steiger is verhuurd aan Sunsail, een verhuurboten maatschappij. Wat ons betreft vonden we het geheel wat commerciëler dan jaren geleden en de prijzen zijn daarbij ook aangepast.

We zijn uiteraard ook gaan wandelen door Fethiye, vroeger hete het Telmessos en is van 400 v.C. De stad werd in 1856 en in 1957 door aardbevingen verwoest. Daarna werd de stad weer opgebouwd en heeft sinds de jaren tachtig een grote bloei gekend. Er is een mooi park aan zee en op de hellingen schilderachtige huizen, een bazaar- en restaurantwijk. Helaas is er van de Griekse en Byzantijnse gebouwen nagenoeg niets bewaard gebleven. Alleen restanten van een Romeins Amfitheater en in het berglandschap, waar wij naar toe gewandeld zijn, Lycische graven. We kwamen langs de wijk waar de meeste Turken wonen en waar ook een oude Roze Moskee stond. Het Roze is wel wat verbleekt. Op de Nekropolis, de dodenstad, zijn er 20 Lycische graven waarvan de belangrijkste het graf van Amyntas uit 350 v.C. De Dorische Tempel is goed bewaard gebleven. Indrukwekkend zijn deze graven. Van de Lycische graven zijn we weer naar beneden gewandeld en zagen onderweg nog een graftombe midden in de straat staan, bijzonder.

Terug in het nieuwe  gedeelte liepen we langs de nieuwe moskee. De beheerder, die bezig was in de tuin, vroeg ons binnen te komen kijken dat we natuurlijk deden. Hij hielp ons de schoenen uit trekken en leidde ons naar binnen en naar boven. Intussen vertelde hij het e.a. over Allah, het gebed 5 keer per dag en lag ook de geschriften op de muren uit. Ook vertelde hij dat de vrouwen boven in de moskee het gebed deden en de mannen beneden. Hij lag uit hoe de kralen ketting, zag er voor ons uit als een rozenkrans, door de vingers gingen en er drie keer iets bijgezegd werd. Verder liet hij ons de ingang zien waar de gelovigen binnen kwamen en het gedeelte waar de Iman zich omklede. De witte gewaden met bijbehorende muts hingen aan de kapstok en konden we bewonderen. Hij leidde ons weer naar buiten en nam afscheid door mij de hand te kussen en Jaap de hand te schudden. Een bijzondere rondleiding dat nogal wat indruk op ons maakte.

Daarna zijn we door het Atatürk Park weer terug naar de ankerplek naast de haven gewandeld. We kwamen onderweg John en Anneke tegen in de winkel en liepen samen terug. In de omgeving van Fethiye is er veel te zien, zoals de antieke ruïne stad Tlos, de Saklikent kloof en de verlaten Griekse stad Kaya Köyü. Wij zijn daar echter al eens met een excursie geweest en hebben het deze keer overgeslagen.

Op 4 mei samen met de Sparrow op weg naar Ekinçik. We wilde naar Rodos maar de wind was dan pal op neus en dat wilde we natuurlijk niet. We zijn echter niet ver gekomen. Nog net niet de Fethiye baai uit toen Sparrow ons opriep en vertelde dat de motor er iedere keer mee stopte. Wij terug naar hen en de sleeplijn gereed gemaakt, deze was echter niet nodig. Wij besloten naar de beschermde baai van Kapi Creek te varen. Hier heeft John de filters schoongemaakt en de diesel van de tank gefilterd. Nu maar hopen dat het heeft geholpen. Wij lagen wel weer op ons vertrouwde plekje, we zijn een aantal keren in deze baai geweest. Je ligt aan een mooringlijn die de vriendelijke mensen van het restaurant aan komen reiken. We hebben met Anneke een kleine wandeling over de kaap gemaakt. Prachtige ver gezicht over de zee en de kreek waar we lagen. Het was Russian Sailing Week en dat merkten we er kwamen 33 boten binnen met Russen. Zo op het eerste gezicht ervaren zeilers met hun families die een regatta zeilden. Alles verliep zeer georganiseerd en vlot met het aanleggen. ’s Avonds hebben we op uitnodiging van John en Anneke een heerlijke maaltijd bij het restaurantje gegeten.

Op 5 mei vertrokken we naar de baai van Ekinçik. De ruim 25nm motorzeilend afgelegd. We zijn wel in de buurt van de Sparrow gebleven onderweg stopte de motor er 2 keer mee. John kreeg hem wel weer aan de praat. In de baai hebben we geankerd voor het strand. We lagen niet alleen want de boten met de Russen kwamen er ook ankeren. Een gezellige boel met de muziek aan wal waar de prijsuitreiking in het restaurantje werd gehouden. Wij lagen ook vlakbij de kade waar de kleine bootjes lagen die met toeristen de Dalyan Rivier opgaan om de Tombes van Kaunos te bekijken.

Op 6 mei naar de baai van Marmaris. We hebben 18nm gevaren en zijn gaan ankeren met een lange lijn naar de kant nabij het Pupa Hotel vlakbij de Yacht Marina. Er lagen bekende van ons t.w. Souris Rose met Dave en Jill en de Aju met Fons en Louise. Leuk met elkaar over en weer geborreld en gegeten. John had het euvel met de motor gevonden en heeft wat onderdelen besteld. Wij zijn met de Orca naar Yacht Marina gegaan. We hebben bij Gino, een reparatie bedrijfje die mast steps maakt, een order geplaatst om deze op onze mast te komen maken. Ook laten we in Marmaris een hoes maken voor de bijboot. De bescherming voor de zon schijnt nodig te zijn om in ieder geval de lijm van de naden te beschermen. We zijn op 10 mei de 2 nm naar Mamaris Stad gevaren waar de zeilmaker de maten van de bijboot heeft genomen.

Op 11 mei wilde we richting Simi een Grieks eilandje. We vertrokken vroeg en hadden volgens de weervoorspelling weinig wind te verwachten. Niets is veranderlijker hier aan de Turkse kust. We kwamen buiten de baai en het waaide 20 knopen uit N en NW. De zeilen gehesen en we gingen prima alleen niet de kant van Simi uit (dit zou tegenwind zijn) maar richting Fethiye Baai. We hebben 43nm afgelegd en zijn in Tomb Bay (Taşyaka) gaan liggen. Deze mooie baai ligt onder de graftombes uit de Lycische tijd die je met een wandeling kunt gaan bezichtigen. We hebben er heerlijk rustig gelegen in de mooie natuur, je zag o.a. prachtige oleander struiken.

We zijn in de ochtend van 12 mei op de motor de 2nm naar Göçek gegaan. Het anker uitgegooid vlakbij de gemeente pier. Het leuke toeristische plaatsje ligt aan het einde van de Fethiye baai. We hebben wat gewinkeld, je hebt er alle bekende supermarkten Migros, Tansas, Bim en Carrefour, gewandeld en we zijn in de Marina bij Rick en Cobi van de Chica aan boord geweest. Bijgepraat over boot zaken en hun plannen voor het seizoen. In de middag waait het meestal een 3 á 4bf in de baai. Na de lunch de zeilen gehesen en heerlijk een middag gezeild in de baai.

Tegen de avond kwamen we in een wonderschoon baaitje aan. Tersane Creek ligt aan de NW kant van het eilandje Tersane. We hadden die dag maar 12nm afgelegd maar wel fijn gezeild. Tersane Creek is een piepklein baaitje omgeven door Byzantijnse ruïnes. Tersane betekent werf, in de oudheid zal het plaatsje gebruikt zijn om schepen te repareren. Thans woont er een herder met zijn gezin die wat geiten houdt. We hadden op 15 mei een afspraak met de zeilmaker en op 17 mei met de maker van de mast steps. Het weer zag er naar uit dat tegen de wind en golven terug naar Marmaris moesten.

Na wat gehakketak over wanneer we moesten gaan kwam Jaap met het voorstel een nachttrip te doen daar het dan meestal rustig is. We zijn dus ’s avonds 21.30uur vertrokken voor de 40nm terug naar Marmaris. Veel deining onderweg wat zeeziekte voor Jaap meebracht. We hebben het anker om 04.30uur weer uitgegooid bij het Pupa Hotel, in het donker een goede ankerplek qua overzicht. We liggen nu voor een maand in de Yacht Marina w.v. we een aantal weken naar Nederland gaan. We hopen op een goede temperatuur, want we zijn al aardig gewend aan de warmte van rond de 27gr.

De afgelopen tijd hebben we veel geankerd en uitgeprobeerd hoelang we met onze watervoorraad doen. Het is wel zuinig aan doen en uitrekenen wat je p.p. kunt gebruiken per dag. Het viel ons niet tegen, in 21 dagen hadden we 400 liter gebruikt zo gemiddeld 20 liter per dag. We kregen tips om te besparen door de was op te sparen en pas te wassen als er weer voldoende water voorradig is. De afwas en de groenten met zoutwater te spoelen en we douchten met de tuin hogedrukspuit na het zwemmen. Met de energie hadden we geen problemen, de zonnepanelen en de windmolen hielden alles wat we nodig hadden op peil. Ook waren we blij met de horren voor alle openslaande ramen. Zo hielden we de muggen en vliegjes buiten. Wat we de komende tijd beleven lezen jullie volgende maand wanneer we terug zijn uit Nederland.    

         

Foto's bij dit verslag:
Bekijk alle 28 foto's

Terug