Hieronder kan het verslag gelezen worden:

Geplaatst op: 01-05-2010
Verslag 60 Fethiye april 2010

Wij hebben Finike verlaten en zijn weer onderweg om nieuwe dingen te ontdekken. De laatste week in Finike bestond uit de voorraad aanvullen een aantal dingen nog aanschaffen voor de boot en natuurlijk afscheid nemen van inmiddels alle bekenden die we deze winter hebben ontmoet. Wim (82 jaar) en Lyda (73 jaar) van de Silte Swaen kwamen bij ons op de koffie. Zij waren begin april terug uit Nederland gekomen en zeilen ieder jaar langs de Turkse kust. Jaap heeft bij de Mermaid het stoomlicht in de mast gemaakt. Gerard heeft hoogte vrees en Josje kan de mast wel in maar is nog niet technisch genoeg om wat te repareren.

Er was feest in de stad. De Tour de Turkey kwam langs. Deze fietstocht gaat in etappes van Istanbul naar Antalya. Deze presidentiële tour wordt ieder jaar gehouden en de stad is versierd en aan ons, in de haven, werd gevraagd om de vlaggen op te hangen. Een TV camera heeft het allemaal geregistreerd. Je kon van te voren al merken dat er iets ging gebeuren. Alles in de stad werd opgeruimd, de straten geveegd en voor zien van nieuwe witte lijnen. In de haven lag er in een paar dagen nieuwe bestrating op een gedeelte van de kade. Alles prima in orde.

Wij zijn op 23 april met Ewald en Ros (een Engelse vrouw die in Finike woont) naar het Griekse eiland Kastellorizo gegaan. Wij hebben daar ons visum (dat 90 dagen geldig is) vernieuwd. Ewald kon de kapitein van de boot en heeft voor ons gereserveerd bij de Meis Line. Het ging allemaal heel soepel en de prijs viel ons mee. Met de bus naar Kaş, op het station kwam er een personeelslid van de boot, met de scooter onze paspoorten op halen voor de douane. Wij liepen op het gemak naar de ferry en het wachten was nu op de paspoorten voor we om 10.30uur vertrokken. Op de ferry allerlei nationaliteiten van her en der die allemaal voor het visum gingen. We betaalden; bus 16 lira, boot 40 lira en visum 15,- Euro. Alles bij elkaar p.p. ongeveer 43,- Euro. De ferry deed er naar het eiland 30 minuten over. De kapitein bewaarde onze paspoort en maakte een lijst met onze namen voor de douane in Griekenland. Deze lijst ging ook naar het taxfree winkeltje waar we wat drank kochten. Er werden wat lekkere dingen ingeslagen bij de supermarkt, zoals salami, bacon en karbonade. Helaas geen maggi maar wel Knorr aromaat kunnen krijgen. Om 13.30uur gingen we terug van dit wonderschone eilandje na een heerlijke maaltijd in een Griekse taverne. Deze vroege terugkeer had te maken met het onafhankelijkheid- en kinderfeest in Turkije op deze dag.

Kastellorizo geschiedenis:

Dit kleine, maar historische eiland Kastellorizo heette Megisti in de oudheid. Het eiland is bewoond sinds de oudheid door neolithische en meso Minoïsche geslachten. Daarna vestigden er zich Doriërs, zoals op alle eilanden van de Dodekanesos. Het rots-eilandje had zijn eigen beschaving, te oordelen naar oude bevindingen, inscripties, graven, muren, ruïnes van de tempel van Apollo Megisteas, wiens verering werd verspreid over het eiland en de nabij gelegen kust van Klein-Azië. De enige stad is gebouwd rond de grote en veilige haven, die is gelegen tussen het kapen van St. Stefano en Nifti. In 300 voor Christus ontdeed het eiland zich van de regels van zijn grote "zus" Rhodes, maar dit duurde niet lang en viel al snel weer onder de andere 12 eilanden. Later werd het bezit van de Romeinen en nadat zij werd gevangen genomen door de Byzantijnen, om als bezit te eindigen van de Ridders van Sint Jan van Rhodos in 1306. De piraat invallen van de kusten van Afrika en Klein-Azië waren talrijk en gaf het eiland niet veel vrede. Vaak, om zichzelf te redden, zouden de mensen schuilen in het kasteel dat werd gebouwd door Sossikleas Nikagoras en gereconstrueerd door Ferdinand d'Erentia (1377-1396). Deze laatste was de achtste Grote Magister van de Ridders van Rhodos en in het kasteel dat hij ommuurde zag je de majestueuze zeven gouden torens al van ver. Die torens, samen met de sterk hoge, dubbele muren en de mazen, maakte het kasteel één van de sterkste vestingen van de Egeïsche Zee. Sindsdien verandert Megisti haar naam met het vreemde woord Kastellorizo, dat voortvloeit uit de woorden Castello-Rosso, naar de rood-gekleurde hoge rotsen waarop het kasteel was gebouwd.

Op 24 april hebben we Finike verlaten. Wij zijn voor de ruim 15 mile naar de Kekova Roads (in het Turks Geyikova Demiryeri) om 6.15uur vertrokken. Ons contract liep af en we wilde niet voor een hoog havengeld, voor onze boot 31,- Euro p.d., blijven liggen. Het éérste uur op de motor, daarna de zeilen op en met een knoop of 3 de rest van de afstand kunnen zeilen. Om 10.15uur kwamen we aan bij het plaatsje Üçağiz waar we het anker uitgooide. Wat een rust hier in dit mooie gebied. We besloten om hier een poosje te blijven liggen om de omgeving te verkennen. Dit interessante gebied aan de zuidkust van Turkije bied enkele plaatsen uit de Oudheid om te bekijken. Het gebied met zijn eilanden en ontelbare baaien is een ideale plaats voor een bezoek. De schoonheid van de natuur wordt vervolmaakt met de overvloed van antieke resten rondom het eiland Kekova. Wij besloten om iedere dag met onze nieuwe bijboot, inmiddels de Orca gedoopt, een bezienswaardigheid op te zoeken. Ook het wandelen in de omgeving en het bekijken van het kleine Turkse plaatsje hebben we als aangenaam ervaren.

Als eerste hebben we het antieke Theimiussa bekeken. Deze ruïnes met veel sarcofagen dateren uit de Helleense en Romeinse tijd. Enkele graven hebben inscripties in het Grieks maar ook in de taal van de Liciërs, die zich hier al eerder hadden gevestigd. Er werden niet alleen namen ontcijferd, maar ook waarschuwingen aan grafrovers. In een lengte van 30m is in de oeverrotsen een antieke aanlegkade uitgehouwen.

De volgende dag met de Orca naar het plaatsje Kale Köy. Dit ligt op een landtong aan de baai waar we voor anker liggen. Dit klein stadje is tegen een heuvelgebouwd en word op de top overheerst door de ruïnes van een Middeleeuwse burcht. Het stadje grenst ook aan het ruïne terrein van het antieke Simena. Als eerst zijn we gaan kijken naar een bijzondere sarcofaag die in het ondiepe water ligt en die een heel surrealistische indruk maakt. Na deze bezichtiging zijn we naar de ruïne van de burcht geklommen. We moesten voor de entree 8 Lira (4 Eur) p.p. betalen. Maar daar had je wel wat voor. Binnen de burchtmuren kun je een met slechts zeven bankenrijen ingericht antiek theater bezichtigen. Ruïnes van een badinrichting, Lycische sarcofagen en graven die deels in de rots zijn uitgehouwen. Op het hoogste punt heb je een schitterend uitzicht over de omgeving.

Dan met de Orca naar het eiland Kekova naar de belangrijkste bezienswaardigheid Sualti Şehir, de verzonken stad, een antiekstadsdeel dat vroeger aan de kust lag maar onder het wateroppervlak is verdwenen. In het heldere rustige water zagen we wel wat van de verzonken restanten maar is het beter om met een boot met glazen bodem dit Turkse Atlantis te bekijken. Voor ons een teleurstellend tochtje er naar toe alhoewel we toch een indruk kregen van wat eens een stadje aan de kust was. Nu behuisd door een aantal geiten.

In Üçağiz is men volop aan het vernieuwen. Langs het water en de restaurantjes is er opnieuw bestraat. Er zijn bloembakken geplaatst en komen er nieuwe steigers. Een grote T-steiger is voorzien van water en elektrisch en zou voor jachten toegankelijk zijn. De ruimte is thans ingenomen door rondvaart- en lokale vissers boten. Wij zagen wel een flottielje aan de steiger gaan liggen. Ons uitzicht op het stadje en de steigers vinden we leuk. Bijkomstigheid is dat we regelmatig een internet ontvangst hebben van één van de restaurants. We moeten wel zuinig zijn met ons stroomverbruik nu we voor anker liggen en gebruiken de laptop 1 uur per dag. Net genoeg om de mails te lezen en te versturen en het weer op te vragen.

Op 29 april al vroeg op weg naar de baai Bayindir Limani bij het stadje Kaş. De 15nm geheel op de motor in 3 uur afgelegd daar er geen wind was te bekennen. Toen we in de baai lagen ging het aardig waaien en zijn we niet van boord geweest. We lagen wel veilig achter ons anker en de windmolen zoemde erop los. Wij hebben veel plezier van de extra energie die de windmolen levert naast onze zonnepanelen.

We zijn op 30 april naar de Fethiye baai gegaan. De 53nm geheel op de motor met af en toe het zeil bij. Dit ging te langzaam om dat de voorspelde ZW 4 á 5 bf uit bleef. We hadden hoog uit 6kn wind. Bij aankomst in de Fethiye baai was het weer somber en zelfs onweerde en regende het. We liggen naast de Sparrow voor anker naast de haven. Zij vertelde dat het hier al heel de week slecht weer was met veel wind in de baai. Wij hebben niets dan mooi weer gehad (iedere dag zon en rond 25gr) en zullen even moeten wennen om met regenjassen te lopen. Volgen de keer meer daarover.

Foto's bij dit verslag:
Bekijk alle 36 foto's

Terug