Hieronder kan het verslag gelezen worden:

Geplaatst op: 26-11-2009
Verslag 57 Finike (3) november 2009

Als jullie dit lezen zijn we in Nederland en blijven de aankomende maanden. We moeten allerlei bezoeken afleggen en voor diverse controles naar tandarts en het ziekenhuis. De afgelopen weken hebben we de boot gereed gemaakt voor de winter. De zeilen schoongespoten en opgeruimd, het dek gepoetst. Nieuwe hoesjes gemaakt voor de buitenboordmotor en de rol met de reddingslijn. De watertanks schoongemaakt en doorgespoeld. Dit was nodig want er lag onderin wat zand, waarschijnlijk nog van Malta. Kledingkasten opgeruimd en schoongemaakt en alle banken en ruimtes onder de bedden gelucht en schoongemaakt. Het blijkt wel dat de kleine ruimte waarop we iedere dag leven af een toe een grote schoonmaak beurt nodig heeft. Doordat de hele dag het kajuitluik openstaat komt er veel stof en zand naar binnen waaien. Ook het vocht van het water heeft invloed op de ruimte.

Ondanks het klussen gaan we regelmatig wandelen langs de promenade en af en toe pakken we de fiets. Ook zijn we nog eens naar de opera geweest in Antalya. Deze keer Rigoletto van Giuseppe Verdi. De Opera werd in 2 bedrijven uitgevoerd en was heel anders dan Tosca. Meer zangers en zangeressen en levendiger om naar te kijken. Het verhaal is meestal drama en gaat over liefde en jaloezie. We vonden het in ieder geval erg leuk. Voor de opera begon konden we winkelen in een groot winkelcentrum. Een modern centrum en nieuw leek het wel. Daarna gingen we met zijn allen, wederom 34 mensen uit de haven, dineren in het zelfde restaurant als de week ervoor. We waren met 9 Nederlanders goed vertegenwoordigd. We hebben leuke mensen ontmoet die deze winter overwinteren in Finike. Zo zijn we bij Klaas en Zia, die met hun v.d. Stadt 40 zeilboot aan onze steiger zijn komen liggen, op de koffie geweest. Zij zijn 11 jaar onderweg en hebben de wereld rond gezeild. Prachtige verhalen hebben ze verteld, maar ook de minder leuke kanten van storm etc.

Ook zijn we de omgeving gaan bekijken. Met Gerard en Josje hebben we 2 dagen een auto gehuurd. De 1e dag zijn we naar Demre en Myra geweest. Mooie tocht langs de zee er naar toe. Eerst de auto naar een parkeerplaats gebracht en vandaar uit naar de basiliek gelopen die staat op de plaats waar Sint Nicolaas is begraven. In Turkije noemen ze de Sint “Noel Baba”. Het volgende staat geschreven in de encyclopedie:

Ook de Heilige Sint was een Turk

Sinterklaas. De Kerstman. Eigenlijk zagen zij het licht in Turkije. Nikolaos leefde in Myra (Demre), de stad die naar de mirre werd genoemd, de Arabische roodbruine boom die welriekende hars oplevert. Nikolaos leefde hier in de 4de eeuw. Hij werd geboren in Patara omstreeks het jaar 300 en bracht het tot bisschop van Myra.

Hij stamde af van een rijke vader en zijn familie leefde in weelde dank zij de graanhandel. Deze Nikolaos stond gekend voor zijn mirakels en zijn liefdadigheid. Na zijn dood werd hij een patroonheilige voor Grieken en Russen. Hij is het nadien ook geworden voor de zeelieden, de handelaars, de studenten en de … kinderen.

De vele verhalen, die over hem verteld werden, identificeerden hem ook met Santa Claus, de Kerstman. Dat was vooral een gevolg van een legende, die aan de oorsprong ligt van de geschenkendag.

Er was eens een verarmde handelaar met drie dochters. St. Niklaas verstopte in het diepste geheim drie zakken met goudstukken in diens woning. Dank zij deze gift konden de drie dochters nadien huwen.

Voor de kerk, tegenwoordig een museum, staat een afbeelding in brons die veel op de Kerstman lijkt. Echter bij de ingang staat een afbeelding in brons van de bisschop en ziet er meer uit zoals wij de Sint kennen. Dit beeld is geschonken door Rusland in het jaar 2000. Tsaar Nicolaas I betaalde in 1862 voor een gedeelte de restauratie van de kerk. Een hele klus want er zijn veel beschadigingen. Ondanks dat is het zeer de moeite waard de afbeeldingen van de fresco’s die nog aanwezig zijn te bekijken. Ook de sarcofaag waar de Sint in begraven was staat er nog. Deze stond achter glas en was verboden te fotograferen. Ik heb nog een foto van de sarcofaag op internet gevonden.

Vanuit Demre zijn we naar het oorspronkelijke Myra gewandeld dat een 2 kilometer vanaf de kerk ligt. Indrukwekkende Lycische rotsgraven in de berg en een Romeins theater zijn er te zien. Op de top van de berg liggen nog restanten van een Acropolis. De stad Myra floreerde in de 2e eeuw n. C. Gedurende de Byzantijnse periode had het een leidende functie op religieus gebied. De apostel Paulus kwam er langs en in de 2e eeuw werd Myra verheven tot bisdom. Het theater stamt ook uit deze periode en werd gebouwd door Licenus Lanfus. In 7e eeuw verloor de stad zijn belangrijkheid na een aantal aardbevingen en na invallen van Arabische stammen in de 9e eeuw werd de stad verlaten. Wij vonden de ruïnes interessant en we verwonderen ons telkens weer over dat er ondanks aardbevingen en weersinvloeden toch mooie beelden bewaard zijn gebleven.

Nadat we alles bezichtigd hadden zijn we verder gereden om het schilderachtige plaatsje Kaş, de oude naam is Anthiphellos, nog eens te bekijken. Vanaf de weg waar we vandaan kwamen een mooi gezicht over de zee en de ankerplaats waar we voorheen gelegen hadden. Op een terras aan de haven hebben we een late lunch gebruikt. Gerard en Josje waren niet in Kaş geweest en vonden het een leuk stadje. In deze tijd van het jaar erg rustig en konden we op ons gemak rondwandelen. Aan het einde van de hoofdstraat met zijn mooie houten balkons staat een indrukwekkende grote, 4 m hoge, Lycische tombe.

De volgende dag naar Olympos. De mooie begroeide ruïnes van deze antieke stad liggen in het bosdal van het nationaal park Olimpos Beydağlari Sahil Milli Parki. Men schat dat de stad bestond in het jaar 167-168 v. C zoals afgebeeld op gevonden munten. De tocht er naar toe ging door een prachtig landschap van bossen en rotsachtige bergen. De ruïnes liggen in een langgerekt dal, aan de voet van de 2375 meter hoge berg Thaltali, dat doorloopt tot het Çirali strand. De tombes, restanten van de tempel, kapel, theater, hammam en kerken liggen verspreid in de bossen. In 1992 heeft men nog restanten van een mozaïek vloer gevonden. Het was af en toe klimmen en zoeken om over een begroeid bospad de ruïnes te vinden. Bij het strand stond een grote graftombe die voor Keizer Marcus Aurelius Zosimos was gebouwd.

Op de zijkant is een opschrift gevonden met de volgende woorden:

Aurelius Zosimos van Olympos, zoon van Europistos, heeft deze tombe gebouwd voor hem zelf, zijn moeder, vrouw, kinderen, toekomstige kleinkinderen en oom Eudemos.

Op het mooie strand liepen wat wandelaars, wij zijn terug gelopen naar de auto om naar de Chimãra te gaan. Een korte rit vanaf Olympos richting Çirali. Aan de voet van de berg hebben we eerst thee gedronken uit de samowaar en een Turkse pannenkoek gegeten. Hierna zijn we de berghelling één kilometer opgeklommen over een ruig voetpad. De Chimãra zijn aardgasvlammen, die al duizenden jaren uit bergspleten branden en in de Oudheid als vuurspuwende monsters gevreesd. Het natuurlijke fenomeen is genaamd naar het monster Chimera die in Licië leefde en zijn adem zou vuur hebben gespuwd. Een heel bijzondere plek waarvandaan je ver over zee kon uitkijken.

We hebben bij het havenkantoor een kopie van de Transitlog afgegeven zo dat men weet dat we niet aanwezig zijn. Zouden we niet op tijd terug zijn om de Transitlog te verlengen, geeft dat geen probleem. De dagen dat we niet aanwezig zijn wordt dan verlengd door de douane. Deze keer is er niemand die op de boot past, dit is ook niet nodig denken wij want het havenpersoneel komt een paar keer per dag kijken of alles in orde is. Met storm zijn er extra mensen die boten goed liggen of opnieuw vastleggen. De security is erg alert hier in de haven, voor ons een rustig idee. Voorlopig geen reisverslag meer, we beginnen daar weer mee rond 1 april 2010.

Foto's bij dit verslag:
Bekijk alle 32 foto's

Terug