Hieronder kan het verslag gelezen worden:

Geplaatst op: 31-07-2009
Verslag 50 Istanbul juli (2) 2009

In het vorige verslag hebben we al iets van het verblijf in Istanbul verteld. Nu we alweer een aantal weken verblijven in de Ataköy Marina en door Istanbul hebben gezworven, kunnen we nauwelijks de fantastische sfeer beschrijven. Allereerst het verblijf in de haven is goed. Fijne douchen, het is schoon, de buren zijn erg vriendelijk en praten redelijk Engels. Ze wijzen ons de weg naar de watersport winkels en brengen zelfs een flesje wijn voor ons mee. Alleen hadden we ons vergist in het zwembad, wij zijn daar wezen zwemmen zonder te betalen omdat we dachten dat het gratis was. Helaas is het in beheer van de watersport vereniging en deze vragen 40 Lira (20 Eur) p.p. per dag.

Aan de steiger waar wij liggen komen er boten liggen uit diverse landen van o.a. rond de Zwarte Zee. Tom en Ans van de Dulce gaan naar de Zwarte Zee, wij hebben besloten daar niet heen te gaan. De Zwarte Zee stond niet op ons verlang lijstje en we hebben er nauwelijks documentatie en zeekaarten van, dus ondanks de twijfels gaf het weer de doorslag om niet te gaan. De laatste weken blaast haast iedere dag de meltemi met een harde wind. Meestal toch wel 6bf soms uitschieters naar 7 en 8bf. De wind komt uit de richting van de Zwarte Zee (NO), dus tegen wind die richting uit en moeten we waarschijnlijk dagen wachten op redelijk weer om er tegen in te gaan. We willen nog graag wat van Turkije zien als we naar de zuidkust afzakken. De wind hebben we dan meestal mee en dat zal het zeilen hopelijk plezierig maken.

Dan Istanbul de stad is een smeltkroes van oost en west, jong en oud. Hier versmelten de tegenstellingen tot een lawaaiig, maar gemoedelijk samenzijn. Wij vinden het er erg leuk en sfeervol. Het is meer dan de duizend-en-één-nacht. Veel vertellers en dichters beschrijven de synthese van de Oriënt. Over de stad aan de Bosporus is veel geschreven. De dichters aan het Osmaanse hof, zoals Nedim, schiepen grote klassieke werken over Istanbul. Het Byzantijnse en Osmaanse Rijk lieten beide een onvergankelijke erfenis achter, waaronder paleizen, bazaars en kerken. Ook niet te vergeten de kunst uit drie millennia die er te zien is. Archeologische vondsten, sultansbarken en moderne strips – de musea bieden voor een ieder wat wils. Dan het tegelwerk dat nog overal te bewonderen is. De tegels uit Iznik, het Byzantijnse Nicaea, genoten in de 16e eeuw wereldfaam. In het begin van de 15e eeuw werden ze nog in helderblauw en wit vervaardigd, later ook in andere kleuren. De meester-tegelbakkers hadden een geheim procedé ontwikkeld om de kleuren onder het glazuur duurzaam te maken. Beroemde bouwwerken werden ermee gedecoreerd o.a. in de Harem van het Topkapi-paleis, de Blauwe Moskee en zelfs de Rotskoepel in Jeruzalem.

Overal waar we komen zijn ook veel restaurants en eettentjes te vinden. De Turken houden ervan om buiten de deur te eten. Wij vinden de Turkse keuken heerlijk, veel vis en het vlees met lekkere kruiden. Alleen een lekker glaasje wijn of koud biertje moet je zoeken. In de restaurantjes in de buurt van een moskee, en die zijn er veel, zul je geen sterke drank aan treffen. De traditionele Raki is voor onze begrippen aan de dure kant. De lekker Turkse wijn die we ontdekt hebben is ook aan de prijs. Je betaalt voor de Raki toch al gauw een 10 Euro en meer, voor een redelijke fles wijn tussen de 5 en 8 Euro. Wij drinken vaak thee die heerlijk is door de keus van diverse smaken. Het winkelen is een vermoeiende aangelegenheid. Er is zoveel hier te zien en te koop. Van super de luxe winkels tot kleine ouderwetse Turkse optrekjes. In de wijk waar wij liggen, Bakirköy, heb je vlakbij de haven grote supermarkten zoals de Tansas en Migros , waar ze o.a. heerlijke bruinbrood bakmeel verkopen.

In Istanbul is er natuurlijk de grootste bazaar van het Oosten, de Kapali Çarşi, met meer dan 4000 winkeltjes. Wij zijn er 2 keer geweest en hadden nog het gevoel dat we veel gemist hadden. Aan de Aziatische kant in de wijk Kadiköy, waar we met de Sea Cat ferry vanaf onze haven naar toe konden, is de grootste markt de Sali Pazari die we ooit gezien hebben. Vanaf de ferry hebben we een taxi genomen naar de markt voor 7 lira ( 3,50 Eur) omdat het te ver is om te lopen. De Aziatische kant van Istanbul is nieuwer. Er staat veel nieuw bouw en langs de Bosporus waar we een boottocht over gemaakt, hebben prachtige nieuwe huizen. Om alles te beschrijven waar we geweest zijn en wat we daar gezien hebben zou je een boek kunnen schrijven. Ik geef een opsomming van de bezienswaardigheden waar we geweest zijn. De foto’s die daarbij horen kun je dan op het gemak bekijken.

Sint Stefanus kerk (1871). Gietijzeren Bulgaarse kerk aan de Gouden Hoorn. Het interieur is helaas in verval, zo ook de kerk zelf met een aantal scheuren en verzakt fundament. Wij werden door de bewaker uitgenodigd een kijkje binnen nemen.

De Grand Bazaar Kapali Çarşi (1461), van allerlei koopjes in oosterse stijl tot waardevol antiek.

Yerebatan Saryi, verzonken slot (Byzantijns), grootste cisterne (onderaardse waterreservoir) van Istanbul.

Topkapi-paleis. Eeuwenlang regeringsgebouw van het Osmaanse rijk. In opdracht van Sultan Mehmet II gebouwd. Omvat de kamers van de sultan, de harem (waar de prinsen en prinsessen werden opgevoed) en schatkamers.

Haghi Sophia, kerk van de Heilige wijsheid, ooit de grootste christelijke kerk ter wereld. Werd na de verovering in 1453 van Constantinopel door de sultan uitgeroepen tot moskee. Is thans een museum.

De Blauwe Moskee, Sultanahmet Camii, gelegen t.o. de Haghia Sofia vormt het antwoord van de islamitisch architecten op de christelijke uitdaging. Gebouwd in de 17e eeuw door een leerling van bouwmeester Sinan.

Archeologisch Museum. Met o.a. de afbeelding van Alexander de Grote op een sarcofaag uit 310 v. C., prachtige marmeren beelden, een oud document in Hettitisch spijkerschrift uit 1259 v. C. en waardevolle schatten uit de oudheid. In het paleisje van Mehmet II uit 1472 zijn waardevolle tegels en keramiek te zien.

Dolmabahçe-paleis (1856). Met de tram over de Galatabrug naar eindpunt Kabatas. Het Grote paleis (voorgevel 500m) aan de Bosporus werd de nieuwe woning van de sultans. Goud, marmer en kristal zijn in overvloed te zien. De meubels kwamen uit Praag en Parijs. Kemal Atatürk, de stichter van de republiek, is hier op 10 november 1938 gestorven. De Harem is apart te bezichtigen is een stuk eenvoudiger ingericht dan het paleis. Binnen foto’s maken is verboden.

Boottocht over de Bosporus. Prachtig gezicht naar de Europese en Aziatische kant van Istanbul. We zagen o.a. het cruise schip van de Holland America Line de Oosterdam uit Rotterdam liggen. Ook de mooie Ortaköy Moskee in laat Byzantijnse stijl en de Leandertoren midden in het water (gebouwd voor de lievelingsdochter van de Sultan). De Bosporus brug uit 1973 werd gebouwd ter ere van de 50e verjaardag van de Republiek.

Uiteraard hebben we veel gewandeld. De meeste bezienswaardigheden hebben we met onze dochter Astrid bekeken die 2 weken bij ons op bezoek was. Bij Tom en Ans waren hun zoon en vriendin te gast. We zijn met zijn allen een keer uit eten geweest. In het restaurant een mooi muziek combo en na het eten kon je een waterpijp roken. We hebben daar voor de eerste keer een trekje van mogen nemen. Tabak met een fruit smaak heel apart. Ook horen we 5 keer per dag de Imam oproep tot gebed. Wij vinden het wel wat hebben. De alomtegenwoordige islam hoort bij Turkije. ‘God is groot. Ik belijd dat er geen god bestaat behalve God’, bidt de islamitische geestelijke voor. Voor het betreden van de moskee dienen de gelovige zich op rituele wijze te wassen en hun schoenen uit te trekken. Wij als bezoekers van de Blauwe Moskee, moesten onze schoenen uit trekken, en droegen deze in een gekregen plastic zak met ons mee. Men verwacht ook dat je respectvol gekleed bent. Geen blote armen en benen en het hoofd bedekt. We hebben ons natuurlijk aangepast hierin.

Hier in de haven hebben we een gratis internet verbinding. Het was moeilijk zoeken naar een provider die internet aanbied. In de baaien en kleine stadjes kun je niets ontvangen van evt. onbeveiligde net werken. Buiten de toeristen steden is men niet erg ingesteld op moderne communicatie. Er is nu een beginnend internet via mobiele telefonie (gprs en dongel) want kabel kunnen ze hier nog niet. Wij hebben inmiddels via provider Turkcell een sim kaart kunnen krijgen voor de dongel (soort usb stick die je in de laptop steekt). Je kunt 3gb per maand gebruiken voor 83 lira dat is ongeveer 9 Euro per week. Heel wat duurder dan in Malta maar we willen graag communiceren met de kinderen, familie etc. en vooral de weer site’s in de gaten kunnen houden. Je hebt alleen een paspoort nodig voor het contract. Je kunt maandelijks vernieuwen door bij een Turkcell winkel je simkaart te vullen en dit te laten activeren door de winkelier. Bij goede wind vertrekken we naar het zuiden. Hierover volgende keer meer.

Foto's bij dit verslag:
Bekijk alle 64 foto's

Terug