Hieronder kan het verslag gelezen worden:

Geplaatst op: 14-07-2009
Verslag 49 Turkije Istanbul juli 2009

We hebben jullie verlaten bij aankomst op het eiland Limnos. Wij lagen daar aan de kade in het plaatsje Moudros. Een klein plaatsje typisch Grieks met kleine straatjes, witte huisjes, een dorpsplein en wat kleine supermarkten. Wij hebben een drukke dag doorgebracht. Wassen, boodschappen doen en we zijn ´s middags met zijn vieren in de taxi naar de andere kant van het eiland gegaan. We hebben de hoofdplaats Mirina bezocht. De rit ernaar toe ging door een aantrekkelijk landschap zonder spectaculair te zijn. Er wordt op het eiland van oudsher hoogwaardig katoen geproduceerd, tarwe verbouwd en het maakt eveneens zijn eigen karakteristieke smakende wijn. De havenkade is men aan het vernieuwen. Er kunnen weinig boten liggen aan de kleine kade. De anker plaats in de haven ziet er goed uit er lagen diverse boten.

Tot onze verrassingen zagen we het motor jacht Souris Rose van David en Jill Kempthorn Ley liggen. Wij hebben met hen verleden jaar in Syracuse aan de kade gelegen. Jaap en Tom zijn naar de hoog gelegen 12e eeuws door Genuezen gebouwd fort gelopen. Deze hielden het eiland bezet tot na de vierde kruistocht als een voorpost. Het werd uit eindelijk Turks, maar de Turkse inwoners moesten bij de grote bevolkingsruil van 1924 het eiland verlaten. Onderweg zagen de mannen herten en geiten. Ook het uitzicht op Mirina was erg mooi. Boven bij de ruïne zagen ze Dave en Jill zitten. Na een wandeling met Ans door het stadje ontmoeten we ze op de kade waar hun bijboot lag. Het weerzien was gezellig en we kregen de uitnodiging om wat bij hun aan boord te komen drinken. We hebben zijn zelf geïnstalleerde watermaker en radar/kaartplotter bewonderd.

Op 30 juni zijn we vertrokken voor de ruim 70nm naar Turkije. We zijn om 0.700uur vertrokken en kwamen om 20.15uur aan in Çanakkale. De trip gevaren op de motor met een spiegelende zee. Dolfijnen speelden om de boot en we werden ingehaald door de Souris Rose. De richting die we uitgaan is naar NO. Uit die richting waait de meltemi met meestal een kracht van 4bf of meer en tegenwind is niet erg comfortabel. We gaan met weinig of geen wind weer een stukje verder. Toen we de ingang van de Dardanellen bereikten vonden we dat alweer een mile paal in ons zwervers bestaan. De ingang van wat vroeger de Hellespont werd genoemd, is vol historie. Op de linker oever, Europese kant, ligt een WO 1 monument waar de gevallen geallieerden worden herdacht. Op 18 maart 1918 hielden de Turken onder aanvoering van Atatürk daar de geallieerden tegen. Men wilde n.l. de zeestraat graag in handen hebben voor de doorvoer naar de Zwarte Zee. Aan de Aziatische kant ligt Troje. Deze stad werd o.a. door Odysseus en Achilles met de beroemde truc van het houten paard ingenomen. Door de smalle straat stroomt het nogal. In het midden waar de grote schepen varen kan dat oplopen to 6kn. Wij hadden aan de zijkant 2kn stroom tegen. We waren dan ook verbaasd dat Lord Byron de bekende Engelse schrijver, als één van de eerste westerlingen in 1810 de straat over zwom. We zijn een 3 dagen in Çanakkale gebleven. We lagen aan de kade samen met Souris Rose. Samen met Tom en Ans hebben we bij Dave en Jill gegeten. Hun specialiteit het koken van pulpo, dat is oktopus, werd door ons heerlijk gevonden.

We hebben wat tijd in het aardige stadje door gebracht en hebben genoten van de Turkse sfeer. Het stadje ligt op het smalste deel van de 61km lange zee-engte tussen de Zee van Marmara en de Middellandse Zee. Bij de ingang ligt een burcht die in 1454 door Mehmet de Veroveraar is gebouwd en nog altijd deel uit maakt als verdedigingswerk. Waarschijnlijk dankt Çanakkale (postkasteel) hieraan zijn naam. We zijn op 10 minuten lopen van de haven naar een Carrefour geweest en hebben op de terrassen aan de promenade lekker thee gedronken. Het Paard van Troje dat in de gelijknamige film uit 2004 met Brad Pit gebruikt werd, staat nu langs de promenade. Helaas lukte het niet om een internet sim kaart hier te bemachtigen.

Op 3 juli verder de Dardanellen uit naar de Zee van Marmara. De ruim 40nm naar het plaatsje Kemer met een NO 1 á 2bf gevaren. Onder weg het mooie groene landschap bewonderd. Wel wat stroom tegen gehad en we moesten oppassen voor het drukke scheepvaart verkeer. In het kleine vissershaventje is er geen plaats voor zeilboten. Er is echter een goede ankerplaats voor de vissershuisjes. We zijn niet aan land geweest.

Op 4 juli naar het eilandje Pasalimani. De 28nm met een NO 1bf. Het eilandje door het noordelijke kanaal binnen gevaren. Het westelijke kanaal ligt nog vol rotsen en we hebben het zekere voor het onzekere genomen. We hebben voor het enige restaurantje van het plaatsje geankerd. Jaap en Tom gingen gelijk naar de kant om te reserveren voor het avond eten. Bij een wandeling naar een klein minaretje kwamen ze een gepensioneerde kolonel van de NAVO tegen. De man vertelde dat in 1577 in de baai de toenmalige Sultan (pasja) hier een schuilplaats zocht voor zijn vloot. Hij is er vier maanden gebleven en de heeft de minaret gebouwd. Bij de minaret was er een wasplaats voor je voeten en naast de minaret een zeer oud kerkhof uit de Byzantijnse tijd. ’s Avonds werden we hartelijk ontvangen in het restaurant. De tafel stond al voor ons gedekt op het overdekte terras dat in het water stond. We hebben een salade en heerlijk vis gegeten, daarbij serveerde ze zelf gemaakte patat en lekker Turks brood. Als na gerecht meloen van het huis. Daarna een wandelingetje gemaakt door het dorpje. Een rustige gemeenschap met aardige huisjes waardoor de straatjes liepen die ongeplaveid waren. Er waren 2 mensen bezig een nieuwe kade aan het aanleggen.

Op 5 juli naar het schiereiland Kapidağ met zijn 791 meter hoge berg Adamkaya. We wilden naar het vissersplaatsje Cakelköy, dit lag echter vol vissersboten. Verder naar Karşikaya ook een vissersplaats. We hebben over de 25nm 5uur gevaren. Bij aankomst dachten we eerst geen plaats te vinden. Er waren een aantal jongens die ons naar vissersboten wezen waar we aan konden leggen. Zij waren er als de kippen bij om ons te helpen en de beloning van een biertje en wat sterke drank werd erg opprijs gesteld. In de avond kwam de eigenaar van de vissersboot ons een mooie schelp, wat zelf gemaakte olijfolie en eigen gemaakte zeep aanbieden. Jaap en Tom klommen over de 5 boten waar we aan lagen en zijn wat in het dorpje gaan kijken en hebben uiteraard wat foto’s gemaakt. Bij terugkomst vertelde Jaap een complete cultuur schok te hebben gekregen. We hebben tot nu toe een modern Turkije aangetroffen. Dit vissersplaatsje was nog van de oude stempel. Mannen apart in de theehuizen aan het kaarten en de vrouwen allemaal in Turkse klederdracht met hoofddoek voor de deur op de grond. In de straatjes was een bruiloft gaande. Ook een kompleet vrouwelijke aangelegenheid. Op de balkonnetje oudere vrouwen op een kleedje het geheel aanziend. De koe en de ezels stonden in een kamertje naast de woonkamer. De mesthoop lag voor de deur. De sfeer was echter goed, de mensen vriendelijk en zagen er allemaal tevreden en goed verzorgd uit.

Op 6 juli naar het onbewoonde eilandje Sivriada. De 50nm over een spiegelgladde zee afgelegd. Een aantal keren speelden er dolfijnen om de boot. We voeren langs het eiland Imrali waar in 1999 de PKK leider Öcalan gevangen is gezet. Het eilandje Sivriada behoord tot de Princes Eilanden. Deze liggen 2 tot 3nm uit de Aziatische kust van Turkije in de oostelijke aanloop tot de Bosporus. De 4 grote eilanden en wat kleinere eilanden worden in het weekeind druk bezocht door jachten uit Istanbul. Wij lagen er in een vluchthaventje alleen met veel vogels en later met wat vissers die er overnachten. Ook kwam er een zeilboot binnen voor overnachten. De 3 Turkse mannen spraken goed Engels. Ze vertelden ons dat het erg druk in de havens rond Istanbul is en betwijfelde of we er wel een plaats konden krijgen. Wij wilden eerst naar de kleine haven Güzelce (Marmasin).

Op 7 juli besloten we toch maar naar de grotere haven Ataköy Marina te gaan. We hebben de 7nm in 1,5 uur gedaan. Bij het oversteken van de drukke scheepvaartroute moesten we uitwijken voor een grote tanker. Bij aankomst in de haven konden we voor een schappelijke prijs een maand blijven. We kunnen nu op het gemak Istanbul gaan verkennen en de ergste hitte in het zuiden ontwijken. We zijn in de haven van alle gemakken voorzien, wifi, wasmachine, mooie en schone douches en wc. Er is een zwembad van de jachtclub waar we gebruik van mogen maken. In de omgeving een wijk met veel winkels en supermarkten. Ook trein, bus en metro verbinding naar het midden van Instanbul.

Wij zijn de met een taxi, á 2,- Euro p.p. ’s avonds naar de Galatabrug gegaan om een eerste indruk van de stad te krijgen. Geweldig als je daar staat en deze 2000 jaar oude stad met zijn afwisselende geschiedenis in je opneemt. De stad heeft een Europees en een Aziatisch deel die in elkaar versmelten. Wij zagen vanaf de brug de zon ondergaan over de Gouden Hoorn de waterweg die door Istanbul loopt is. Aan de andere zijde van de brug de Bosporus, de rivier die de Zwarte Zee met de Zee van Marmara verbindt. Uiteraard veel scheepvaart verkeer. Niet zo gek als je bedenkt dat deze stad 15 miljoen inwoners bezit. We konden ook vanaf de brug nog een blik werpen op het Topkapi Paleis en de Blauwe Moskee waar we later een bezoek aan brengen. We zijn in de wijk Karaköy op een terras bij het water gaan eten en hebben een overheerlijke tarbot gegeten.

In de haven hebben we de omgeving wat verkend, naar de supermarkt geweest en de was (lakens en handdoeken) weg gebracht. Het volgende bezoek was aan de Grand Bazaar de Kapali Çarşi. Deze overdekte bazaar uit de 15e eeuw bergt 4000 winkeltjes, moskee, banken, politiestation, restaurants en werkplaatsjes. Je kunt er uren rondslenteren en je ogen uitkijken van wat er al niet aangeboden wordt. Van snuisterijen tot juwelen en antiek. Uiteraard kleding en de mooiste stoffen. We hebben er heerlijke thee gedronken. Thee is hier zo’n beetje de nationale drank. Naast de bazaar konden we een blik werpen op de Sultan Beyazit-moskee uit 1481. We moeten een keus maken uit het grote aanbod om een moskee te bezoeken. We wisselen het bezoek aan Istanbul af met een dag rust op de boot.

Alhoewel rust is het niet echt. Je klust wat, kleine wasjes, boodschappen doen etc. Ook zijn we naar het zwembad van de jachtclub geweest. Je komt bij de balie, daar moet je inschrijven met naam en box nr. Dan krijg je een mooi badlaken en ga je naar het naast de bar gelegen zwembad en vlij je neer op heerlijke ligbedden. Na het zwemmen kun je een fijne douche nemen voordat je weer naar de boot vertrekt. Luxe niet?

Afijn Ans is naar Nederland en tussen door naar Praag om familie en het pasgeboren kleinkind te bezoeken. We trekken er nu met Tom op uit om te wandelen. We zijn naar de oude muur uit 412, genaamd Surlar, die ooit Constantinopel beschermde en in opdracht van Theodosius II werd gebouwd. De muur zo 7 km lang loopt van de Zee van Mamara naar de rivier de Gouden Hoorn. Wij begonnen de wandeling bij het fort Yedikule aan het begin de muur. Dit fort, genaamd het fort van de zeven torens, ligt precies op het snijpunt van de Theodosius landmuur en de zeemuur aan de Zee van Marmara en is een mengeling van Byzantijnse en Osmaanse elementen. In de vesting is de Gouden Poort gemetseld waardoor de Byzantijnse keizers na een gewonnen slag triomfantelijk de stad binnen reden. In de Osmaanse tijd diende ze als kerker voor hoog geplaatsten en afgezette sultans. Tegenwoordig worden hier ’s zomers concerten gehouden.

Wij hebben na de bezichtiging van het fort de weg naast de muur bewandeld richting de Gouden Hoorn. We zijn aan het eind nog de Joodse wijk ingewandeld. Allerlei kleine winkels en soms vervallen huisjes. We liepen wel op hoogte en zagen vanuit de wijk mooi uit op Istanbul en de Gouden Hoorn. Bij de rivier zagen we veel mensen in de parken langs het water bbq’n en de kinderen vermaakten zich uitstekend. Vanaf de stopplaats Fener van de ferry zijn we de Gouden Hoorn overgevaren naar halte Eminönü waar het busstation was. Prachtig was de Bulgaarse Kerk St. Stefanus uit 1892 langs de oevers. Deze kerk is gebouwd uit gietijzeren delen. Ooit beschouwde men de kerk als symbool van de strijd van de Bulgaarse gemeente voor de onafhankelijkheid van de Grieks-orthodoxe kerk. Moe maar voldaan namen we de bus terug naar onze wijk Barkirköy.

We gaan ons voorbereiden op het bezoek van onze dochter Astrid. Zij komt hier 2 weken vakantie vieren. Toen ze hoorde dat wij een maand in Istanbul bleven was de keus gauw gemaakt. Tot het volgende verslag.

Foto's bij dit verslag:
Bekijk alle 40 foto's

Terug