Hieronder kan het verslag gelezen worden:

Geplaatst op: 15-12-2008
Verslag 40 Malta Msida Creek Marina (6) december 2008

Het is alweer half december. De tijd vliegt voorbij. Nadat we uit Nederland terug gekomen zijn hebben we weer  allerlei klussen aangepakt. Jaap heeft zelf de nieuwe boiler geplaatst. De installatie ging redelijk vlot. Alleen moesten er wat stukjes leiding op maat gevonden worden. Ze gebruiken hier op Malta andere maten. Fred van de Pegasus had gelukkig nog wat leiding aan boord liggen die bij ons paste. Er was van de oude boiler nogal wat water onder de vloer gelopen. Op een dag alle vloerplaten losgeschroefd en eruit gehaald om het water op te ruimen en alles eens goed schoon te maken. Verder nog een stopcontact aangelegd voor het elektrische kookplaatje. Intussen heeft de zeilmaker een scheurtje in het bimini gerepareerd door er een stuk leer over te naaien. De prijzen hier in Malta zijn heel wat lager dan in Nederland voor reparaties en watersport artikelen.

We hebben met de Nederlanders in de haven leuke contacten. Regelmatig komen we bij elkaar om wat te drinken of te eten. Onze Maltese buurman, Aaron die aan boord woont, bood aan de motor van de bijboot weg te brengen voor een service beurt. De man is zeer vriendelijk en behulpzaam. Naast onze buurman ligt de Mermaid met Gerard en Josje. Verder op ligt een Zweeds stel en aan de overkant van onze steiger ligt een Canadese boot met een Russiche familie en een boot met een Engels stel waar we regelmatig een praatje mee hebben.

Met Tom en Ans van de Dulce hebben we weer een wandeling gemaakt. Deze keer langs de Zuidoost kust. Met de bus naar Wied iz-Zurrieq en daar uitgestapt bij de Blue Grotto om vandaar uit de wandeling langs de kust te beginnen. De Blue Grotto ligt 25 meter onder de hoge rotswand waarop wij stonden. Het water om de grot heeft allerlei kleuren blauw, erg mooi om te zien. Vanuit het haventje van Wied iz-Zurrieq gaan er bootjes naar de grot om deze van dichtbij te bekijken. Vanaf de toegang weg naar het haventje heb je uitzicht op het vogeleilandje Filfla. Filfla betekent in het Arabisch peper. Er groeien geen wilde peperstruiken op het eilandje, maar de rots doet vanaf zee wel denken aan een peperkorrel. Het eiland is ooit bezocht door Boudewijn Büch. Het valt tegenwoordig onder de natuurbescherming en er leeft een uniek soort eidereend, zeldzame slangen en kolonies zeevogels. Tot in de jaren 70 van de 20e eeuw was het eiland een doel voor bommenwerpers en scheepskanonnen waarbij ook de waterbron verloren ging. Helaas brokkelt het eilandje bij iedere storm af, ooit zal het geheel verdwenen zijn.

De wandelroute ging door een heuvelachtige landschap met goed aangelegde landerijen. Alles wel kleinschalig. We kwamen langs een vuurwerk fabriek en een tuinencomplex, Garden of Eden, dat helaas gesloten was. Richting de zee was het wandelpad halverwege afgesloten. Wel vonden we een looppad door de velden die naar we dachten het wandelpad langs de zee ging. De rotsen langs de zee vonden we wel maar het wandelpad niet meer. We klauterden langs de rotsen nog steeds in de hoop het afgesloten pad terug te vinden. Het uitzicht op de kust en zee was op sommige plekken wel spectaculair. We stuitten op een gegeven moment op een afrastering en konden niet verder. Inmiddels hadden we gestort vuil zien liggen. Nadat we een doorgang door het hek ontdekt hadden en eronder door gekropen waren bleek het een afrastering te zijn van een  vuilstortplaats. We liepen verder over de weg naar het verlaten oude militaire vliegveld bij Hal Far. Er is daar inmiddels wat industrie gebouwd en achter het vliegveld is er nu een opvangcentrum voor vluchtelingen. Daar in de buurt was er een bushalte en hebben we de bus terug naar de haven genomen. Al met al was het een mooie wandeling en een onverwachte avontuurlijke klim over de rotsen.

Op de dag dat de vloerplaten uit de boot gehaald werden ben ik met Josje van de Mermaid naar Valletta gegaan. Het was de bedoeling een concert bij te wonen maar deze was een dag eerder al geweest. Nu is er in Valletta heel veel te zien. De sfeer daar is erg leuk vooral nu alles in kerstversiering te bewonderen is. In de smalle straatjes met de vele trappen is het een drukte van belang. Deze trappen werden door de Engelse schrijver Lord Byron vervloekt. Bij zijn vertrek uit Valletta in 1809 schreef hij ‘Adieu, jullie vervloekte trappen. Hoe kan iemand die u bestijgt anders dan vloeken’. We zijn langs het Auberge van Castillië, Leon en Portugal gelopen. Het paleis van de ridders van het Iberische schiereiland is pas in het midden van de 18e eeuw in Rococo stijl gebouwd. Tegenwoordig is het de ambtswoning van de Maltezer minister-president. Verder gewandeld door de hoofdstraat naar het 16e eeuwse Paleis Rocca Piccola. We hebben daar een rondleiding gehad waarbij veel werd verteld over de historie van het paleis en over dit familiebezit van de Baron van Piro. De 9e Baron en zijn familie wonen nog steeds in het paleis. Van de 50 kamers die het paleis telt is er een gedeelte opengesteld voor het plubliek. De mooie kamers, antieke meubelen, schilderijen, zilver en honderden andere objecten zijn een lust voor het oog. Onder het paleis konden we een kijkje nemen in de schuilkelders uit de tweede wereld oorlog. Een bijzonder ervaring. Fotograferen mochten we niet, alleen in de zomereetkamer werd daar toestemming voor gegeven.

Het weer is wel wat kouder geworden. Toch vinden wij het nog steeds aangenaam met zo rond de 20 graden overdag. We zitten nog regelmatig buiten in het zonnetje. Ook wordt er nog volop door de Maltezers gezeild. Vooral in het weekend vertrekken er heel wat boten naar zee. Er worden nog steeds kleine zeilwedstrijden gehouden. In de haven hebben enkele boten kakkerlakken aan boord ontdekt. Tot nu toe hebben wij er nog geen last van. Wij hebben wel inmiddels middelen (spuitbus, verdelgingshuisjes, borax acid om te vermengen met honing) aangeschaft voor het geval dat!

We zijn weer op pad geweest met Tom en Ans voor een wandeling ergens op Malta. Deze keer is ook Josje van de Mermaid met ons mee gegaan. Eerst met de bus naar het Noordelijkste punt van Malta. Daar ligt het Marfa Ridge. Een versteende landtong die je rond kunt wandelen. Volgens de beschrijving die we hadden een wandeling van 2.45 uur. Wij hebben er met stops een 4.15 uur over gedaan. We hebben er prachtige vergezichten gehad op de eilanden Gozo en Comino. Bijzonder was de Girna, een gerestaureerde veldhut. Deze werd gebruikt door schaapsherders en boeren om in te schuilen bij slecht weer. De weg over de landtong eindigt bij een uitzichtpunt met een kapel en een Mariabeeld dat dateert van 1870.

Verder erg mooie kusten en een grot bij Dragunara Point. De oude wachttoren, de Witte Toren, dankt zijn naam aan de baai waaraan deze ligt en is gebouwd in 1658 door Grandmaster de Redin als uitzichtpost voor het kust verdediging systeem. Om de toren zijn de laatste jaren illegaal zomerhuisjes gebouwd. Minder leuk waren de netten om vogels te vangen en de lokeenden die we gezien hebben. Er wordt nog volop gejaagd door de Maltezers ondanks dat dit verboden is. We waren later terug dan we verwacht hadden maar we hebben genoten van de wandeling.

We gaan ons nu voorbereiden op kerstmis. De boot gezellig inrichten en ergens iets bespreken voor een kerstdiner. Er zijn diverse aanbiedingen voor kerstmis net als voor de Nieuwjaars party’s. Daarover lezen jullie een volgende keer. 

Foto's bij dit verslag:
Bekijk alle 20 foto's

Terug